"Duş aldım, yıkandım ve giyindim. En güzel beyaz İngiliz pamuklusu gömleğimi üzerime geçirdim, mavi bir ipek kravat taktım, gri yünlü kumaştan pantolon ve blazer takım giydim. Saçımı güzelce vitaminli yağla oğdum, dişlerimi fırçaladım. Henry, "İşte, şimdi insan içine çıkabilirsin," dedi.
"Havyar çok leziz" dedim, diplomatik olmaya çalışarak. Garson konusunu duymazdan gelmeye çalışıyordum. Bu yüzden gene her zamanki gibi sıkıcı fakat samimiydim - küçük tuzlu havyar topçukları gerçekten lezizdi.
Louis Ives, İngilizce öğretmenliği yaptığı liseden kovulunca, bir iş bulmak ve 26 yaşında kibar bir 'centilmen' olarak yaşamak için New York'a gelir. Fazla parası olmadığı için, Henry Harrison adında bir oyun yazarının odasına ortak olur. Harrison, Louis'in beklediğinden çok daha renkli bir kişiliğe sahiptir, derin kültürünün yanında aykırı yaşam tarzıyla Louis'i etkiler. F. Scott Fitzgerald'ın kitaplarındaki karakterleri andıran bu tuhaf ikili, yün pantolonları, kravatları ve blazer ceketleriyle New York'un lüks semtlerindeki açılış ve ziyafetlerde, bedava yemek ve içki peşinde boy gösterirler.
Yukarı Doğu Yakası'nın zengin dullarına 'refakatçilik' ederek onların yalnızlıklarını paylaşan ve kendi pahalı zevklerini tatmin eden Harrison, Louis Ives'a kibar bir centilmen olmanın kurallarını öğretir; ne var ki Ives'ın da kendine özgü, 'gizli ve aykırı' bir hayatı olduğundan habersizdir. Gece Gibi Geçiyorum'un yazarı Jonathan Ames, genç bir centilmen adayının duygusal yaşantısını konu alan, yer yer psiko-seksüel bir komedi havasına bürünen, şampanya ve havyar, sirke ve şeker tadındaki bu kitabında, aralarında kırk yaş fark bulunan iki ev arkadaşının şahıslarında, çağdaş edebiyata son derece sevimli, ilginç ve unutulmayacak bir ikili armağan ediyor.
|
|
|
|
|
|
|
